Ποιος μπορεί να κάνει συζήτηση για τα σύνορα; του Αντώνη Κατσαρού

Είναι αλήθεια πως δεν προκαλεί, πλέον, εντύπωση κανένα επεισόδιο του πολιτικού reality με τίτλο: «Και όμως, αυτός έγινε πρωθυπουργός!». Οι κωμικοτραγικές καταστάσεις που αυτοχαρακτηρίζονται από την κυβέρνηση ως «σωτήριες κινήσεις» για την πατρίδα είναι τόσο αναλώσιμες, που έχουν καταντήσει γραφικές. Παρ’ όλα αυτά, θα είναι καλό κάποια στιγμή να προσδιοριστούν τα όρια, προκειμένου να διαχωριστούν από εκείνα της πανεπιστημιακής φοιτητικής πλάκας των διαδηλώσεων της δεκαετίας του ΄70. Διότι –για να εξηγήσουμε λοιπόν στους… προοδευτικούς εκείνης της εποχής- όταν κρατάς στα χέρια σου την τύχη μίας χώρας διαχειρίζεσαι ταυτόχρονα τις ζωές των πολιτών της, και μάλιστα όχι μόνο αυτών. Εξίσου μεγάλη ευθύνη φέρεις, δε, και για τους γείτονες. Είναι αλήθεια σημαντικό να αναρωτιέται κανείς εάν καταλαβαίνουν τελικά οι κυβερνώντες τη σημασία ορισμένων εκ των… «σπουδαίων» κινήσεών τους. Πολύ περισσότερο εάν είναι σε θέση να αντιληφθούν τη σημασία των συνεπειών που αυτές προκαλούν. Αναφέρομαι στη δήλωση του πρωθυπουργού της Αλβανίας Έντι Ράμα ότι τα Τίρανα συζητούν με την Αθήνα για τα σύνορα! Ο οποίος μιλώντας για τη διόρθωση των συνόρων του Κοσόβου με τη Σερβία εξαπέλυσε επίθεση σε όσους διαφωνούν, και «πέταξε», συμπληρωματικά ως τοποθέτηση για να υποστηρίξει την άποψή του, το πρωτοφανές: «Τι συζητάμε σήμερα με την Ελλάδα; Τα σύνορα. Τι συζήτησε το Κοσσυφοπέδιο με το Μαυροβούνιο και όλα έγιναν; Τα σύνορα…». Ησυνέχεια της τοποθέτησης του Ράμα εστίασε στην… αγωνία των σημερινών πολιτικών για τις επόμενες γενιές. Ούτε λίγο ούτε πολύ, μαθαίνουμε δηλαδή πως μέρος των σχεδίων των ηγετών των Βαλκανίων είναι το μέλλον της ανθρωπότητας… Όχι, δεν υπαινίσσομαι πως η ελληνική πλευρά μπήκε ποτέ σε τέτοιες κουβέντες. Ή μήπως να το ξανασκεφτώ; Λίγες ώρες μετά τη δήλωση του Ράμα, διπλωματικές πηγές προχώρησαν στην προφανή αντίδραση: «Οι δύο χώρες δεν συζητούν τα μεταξύ τους σύνορα, καθώς τούτα είναι καθορισμένα με βάση διεθνείς συμφωνίες και ουδεμία διαπραγμάτευση γίνεται επ’ αυτών». Πάλι καλά. Σ το σημείο αυτό είναι αδύνατον να μην απασχολεί τους πολίτες μία συμφωνία για την οποία υφίσταται το ενδεχόμενο να είναι ετεροβαρής για τα συμφέροντα της Ελλάδας. Οι διπλωματικές διαρροές μέσω του ΥΠ.ΕΞ. επιβάλλονται, παρ’ όλα αυτά όσο δεν προκύπτει υπεύθυνη ενημέρωση θα ακούγονται και θα λέγονται διάφορα. Το Σύμφωνο της Φλωρεντίας του 1913 δεν βασίστηκε σε εθνολογικά κριτήρια αλλά σε γεωπολιτικές ισορροπίες. Καθώς, για να γίνει βιώσιμο το αλβανικό κράτος τότε, έπρεπε να περιέλθει εντός των συνόρων του ολόκληρο το βόρειο τμήμα της Ηπείρου, το οποίο η Αλβανία αποκαλούσε Νότια Αλβανία. Με αυτόν τον τρόπο και μόνο θα εμπόδιζε τη σλαβική επεκτατικότητα στα Δυτικά Βαλκάνια. Η χάραξη της ελληνοαλβανικής μεθορίου το 1921, εκτός της διαίρεσης της Ηπείρου, διαίρεσε και την αποκαλούμενη Τσαμουριά μεταξύ της Ελλάδας (Νομός Θεσπρωτίας) και της Αλβανίας (Άγιοι Σαράντα). Έκτοτε, οι δύο χώρες βγάζουν στην επιφάνεια τα ζητήματά τους. Η Ελλάδα εκείνο της Βόρειας Ηπείρου και οι Αλβανοί το Τσάμικο. Ενώ, λοιπόν, ελληνικά εδάφη έγιναν τότε αλβανικά, η γειτονική χώρα όχι απλά δεν επαναπαύθηκε ,αλλά προέβαλε και αξιώσεις εις βάρος της Ελλάδας. Νομίζω πως έφτασε η ώρα να προσευχηθούμε να μην χρειαστεί η τωρινή ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε επίσημες γεωπολιτικές διαπραγματεύσεις…

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο… vradini.gr


Διαβάστε επίσης!

loading...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *